Jasnogórskie Śluby Narodu Polskiego 26 sierpnia 1956 roku

Jasnogórskie Śluby Narodu Polskiego to szczególna modlitwa – zapisana w formie ślubów złożonych Najświętszej Maryi Pannie Królowej Polski. Została napisana przez Stefana kardynała Wyszyńskiego w sowieckim uwięzieniu w Komańczy. Były one nawiązaniem do pamiętnych ślubów króla Jana II Kazimierza w katedrze lwowskiej, w ich 300-lecie.

Piotr Szubarczyk

13 kwietnia 1904 św. Pius X papież spełnił prośbę biskupa włocławskiego Stanisława Zdzitowieckiego i polskich paulinów, ustanawiając Święto Matki Bożej Częstochowskiej, z oktawą dla Jasnej Góry. Po raz pierwszy było ono uroczyście obchodzone 29 sierpnia 1906. W 1931 papież Pius XI zatwierdził ostatecznie 26 sierpnia jako dzień tego święta. 26 października 1956 uroczystość liturgiczna została przyznana wszystkim diecezjom w Polsce.
Najważniejszy w ponadstuletnich obchodach święta był właśnie rok 1956, gdy na Jasnej Górze odczytano Jasnogórskie Śluby Narodu Polskiego. Polska wychodziła wtedy z najbardziej opresyjnego wobec narodu i Kościoła okresu komunizmu sowieckiego, narzuconego nam po wojnie przez Stalina, z cichą aprobatą naszych „aliantów”.
Jasnogórskie Śluby Narodu Polskiego to szczególna modlitwa – zapisana w formie ślubów złożonych Najświętszej Maryi Pannie Królowej Polski. Została napisana przez Stefana kardynała Wyszyńskiego, nazwanego później przez Jana Pawła II Prymasem Tysiąclecia, w sowieckim uwięzieniu w Komańczy. Były one nawiązaniem do pamiętnych ślubów króla Jana II Kazimierza w katedrze lwowskiej, w ich 300-lecie (1 IV 1656).
Jasnogórskie Śluby Narodu Polskiego zostały uroczyście wygłoszone w Święto Matki Boskiej Częstochowskiej – 26 sierpnia 1956 – na Jasnej Górze, w obecnosci około miliona wiernych. Czytał je biskup Michał Klepacz – w okresie uwięzienia prymasa Wyszyńskiego, pełniący jego obowiązki.
Była to jednocześnie demonstracja narodowa wobec sowieckich komunistów. Na fotelu przeznaczonym dla ciągle więzionego prymasa Polski leżały tylko biało-czerwone kwiaty. Prymas składał Śluby w miejscu swojego uwięzienia w Komańczy, kilka minut wcześniej.

Wielka Boga-Człowieka Matko!

Bogarodzico Dziewico, Bogiem sławiona Maryjo!

Królowo świata i Polski Królowo!

Gdy upływają trzy wieki od radosnego dnia, w którym zostałaś Królową Polski, oto my, Dzieci Narodu Polskiego i Twoje Dzieci, krew z krwi Przodków naszych, stajemy znów przed Tobą, pełni tych samych uczuć miłości, wierności i nadziei, jakie ożywiały ongiś Ojców naszych.

My, Biskupi polscy i Królewskie Kapłaństwo, Lud nabyty zbawczą Krwią Syna Twojego, przychodzimy, Maryjo, znów do Tronu Twego, Pośredniczko Łask wszelkich, Matko Miłosierdzia i wszelkiego pocieszenia.

dalej:

Advertisements
Ten wpis został opublikowany w kategorii Inne, wprowadziła Mirka Zielińska. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s